Zawody składają się z imprez dynamicznego freestylu, polegających na krótkich „programach obowiązkowych” do podkładów muzycznych z użyciem wielu dysków i  układów na odległość gdzie zawodnicy zdobywają punkty za złapanie dysku w zależności od odległości.

Freestyle to subiektywnie oceniane zawody, podobnie jak  freestylowe zawody skateboardowye, snowboardowe czy w zośkę. Drużyna składa się z rzucającego człowieka i jego psa.  W zależności od imprezy program trwa od 1,5-3 minut. Oceniane są: psia atletyka, stopień trudności tricków, „szołmeństwo” itd. Niewiarygodne „filołki”, hiperszybkie wielokrotne łapania dysków i widowiskowe skoki sprawiają że imprezy disc dog są atrakcyjne dla oglądających i uważane za konkurencję, w której współzawodnictwo stoi na najwyższym poziomie.

„Układy odległościowe na krótkie odległości” maja wiele nazw. Spolszczając: Minidystans, Rzuć & Złap, Rzuć i Przynieś,  Odległość/Precyzja. Pomysł jest ten sam: drużyny maja 60 sekund by złapać dysk największą ilość razy na nieograniczonym boisku. Najdłuższe rzuty (i łapania) nie przekraczają 50 metrów. Punkty są przyznawane bazując na odległości. Dodatkowe punkty przyznawane są psom łapiącym frisbee będąc całkowicie w powietrzu. W zawodach tych używa się jednego dysku.

Istnieje też konkurencja gdzie wygrywa najdłuższy złapany przez psa rzut (powyżej 50 metrów) lecz jest to mniej powszechna dyscyplina.

Podziały w psich zawodach frisbee opierają się przede wszystkim na umiejętnościach i doświadczeniu rzucającego. Kobiety i mężczyźni współzawodniczą w tych samych grupach we wszystkich dyscyplinach, z wyjątkiem długodystansowych Rzuć & Złap gdyż jest to konkurencja opierająca się na sile.

Zawody zwykle organizowane są na miłych, płaskich, trawiastych boiskach jednak w niektórych miejscach popularna jest również gra na miękkim śniegu.