Techniki trzymania dysku są często pomijane przez graczy ultimate, za wyjątkiem samego początku kiedy zaczynamy się uczyć rzucać. Często temat trzymania dysku uważa się za bez znaczenia. Tylko nieliczni gracze są wstanie powiedzieć jakiego chwytu używają do którego z rzutów, a jeszcze mniej dlaczego akurat ten chwyt jest najlepszy. I taka sytuacja jest zaskakująca, bo przecież chwyt jest najważniejszym elementem decydującym o jakości samego rzutu.
1. Backhand
1.1 Chwyt dla poczatkujacych
Istnieje kilka wersji tego chwytu. Cecha szczególna jest ulozenie palca wskazujacego dloni rzucajacej wzdluz zewnetrznej krawedzi dysku.
Pierwsza wersje charakteryzuje ulozenie srodkowego palca dloni rzucajacej w kierunku srodka dysku. Ta wersja daje bardzo wysoki poziom kontroli i stabilnosci dysku, poniewaz palec wskazujacy ulozony wzdluz krawedzi pomaga w nadaniu kierunku rzutu, a srodkowy palec podtrzymujacy dysk, daje kontrole stabilnosci. Od spodu wewnetrzna krawedz dysku jest trzymana tylko dwoma palcami, tak wiec mamy duzo mniejsza sile niz w przypadku wiekszosci innych chwytów. Wiekszosc sily przy wyrzucie pochodzi od palca wskazujacego.
Druga wersja tego chwytu jest bardzo podobna. Palec wskazujacy jest wciaz na zewnetrznej krawedzi dysku, ale palec srodkowy nie podtrzymuje juz dysku, a trzyma za krawedz wewnetrzna. Taki chwyt daje troszeczke wiecej sily przy wyrzucie, gdyz wiecej palców trzyma wewnetrzna krawedz, ale to co zyskujemy na sile jest naprawde bez znaczenia w porównaniu ze strata kontroli. Duzo wiecej na sile mozna zyskac trzymajac wewnetrzna krawedz takze palcem wskazujacym (a wiec wszystkimi palcami poza kciukiem).
1.2 Chwyt typu „power”
To jest najbardziej popularny chwyt wśród doświadczonych graczy. I jest tym którego używają prawie wszyscy gracze w disc golfa. Wszystkie palce trzymają krawędź, więc żaden nie podtrzymuje dysku. Znaczy to, że mamy znaczną utratę kontroli, ponieważ punkt wypuszczenia dysku, a zatem i kierunek lotu, jest trudniejszy w ocenie. Dobry poziom kontroli może zostać odzyskany przez praktykę, strata kontroli jest wyrównywana przez dużo większą siłę wyrzutu generowaną przez ostatni palec (wskazujący). Ten chwyt robi trudniejszym wyrzucanie wysokich bekhendów gdyż nie ma tutaj wsparcia dla wypchnięcia dysku do góry przed samym wypuszczeniem.
Pewien poziom kontroli nad dyskiem zależy także od pozycji kciuka, i od siły samego uchwytu. Ogólnie mówiąc, im silniejsze trzymanie dysku, tym możemy nadać dyskowi większą rotację co daje nam większą kontrolę przy silnym wietrze. Kciuk może być także ułożony w każdym miejscu pomiędzy ułożeniem na zewnętrznej krawędzi a wskazywaniem środka dysku. Najlepszą kontrolę mamy kiedy kciuk jest ułożony w kierunku środka dysku a sam chwyt jest bardzo mocny. Silny chwyt pozwala utrzymać dysk stabilny i czyni wysokie bekhendy łatwiejszymi do rzucania. Jednakże kciuk ułożony w kierunku środka przeszkadza w rzucaniu na dużą odległość. Przyczyna tego jest tendencja do zawadzania kciukiem o tylną krawędź dysku w czasie wypuszczania go.
1.3 Chwyt mieszany
Jak sama nazwa wskazuje, ten chwyt jest kombinacją dwóch wcześniejszych chwytów. Mamy tu siłę dostarczona przez trzymanie palcem wskazującym wewnętrznej krawędzi. Mamy tu także stateczność osiągniętą w niestandardowy sposób. Środkowy palec jest lekko ustawiony w stronę środka dysku, tak aby podtrzymywać dysk. Ten chwyt czyni łatwym większość rzutów, nawet wysoki bekhend, bez konieczności zmiany uchwytu. Minusem jest tutaj lekka utrata siły rzutu. Porównując z rzutem typu “power” można powiedzieć, że stracimy około 5 metrów przy rzucie na odległość 60 metrów. Jeśli chodzi o ustawienie kciuka to mają tu zastosowanie wszystkie uwagi opisane przy chwycie typu „power”
2. Forehand
2.1 Chwyt dla początkujących"
Ten chwyt, w założeniu, jest bardzo podobny do wyżej opisanego bekhendu o tej samej nazwie. Środkowy palec ręki rzucającej leży na wewnętrznej krawędzi, podczas gdy palec wskazujący jest ustawiony w pozycji do środka dysku tak, aby go podtrzymywać. Zaleta tej metody jest kontrola. Wadą jest towarzyszący ubytek siły rzutu, ponieważ rozstawienie palców czyni niemożliwym silne cofnięcie (wygięcie do tył) nadgarstka przed samym wypuszczeniem dysku.
Zobacz film o chwycie do rzutu forehand:
2.2 Chwyt typu „power”
Jest kilka różnych wersji tego chwytu. Pierwszy to ułożenie palca wskazującego obok palca środkowego na wewnętrznej krawędzi dysku. Ten chwyt daje większą siłę gdyż nadgarstek być bardziej cofnięty i można zrobić większy zamach (szybki ruch do tył i do przodu). Jak można się domyśleć, mamy tutaj utratę kontroli związaną z brakiem palca podtrzymującego dysk. Sam dysk wykazuje tendencje do drgania w locie, co może zredukować dystans jeśli dysk i nadgarstek nie są ułożone pod tym samym kontem przy wypuszczeniu.
Druga wersja (niestety bez obrazka) jest lekko poprawiona poprzez lekkie zgięcie obu palców leżących na wewnętrznej krawędzi tak aby dysk przed samym wyrzutem utrzymywał się na nich. Ten chwyt jest podobny do chwytu mieszanego opisanego poniżej pod takim względem że zapewnia podtrzymywanie dysku. Przy takim ułożeniu palców łatwiej jest także rzucać wysoki forhend.
Podobnie jak przy bekhendzie kciuk powinien przylegać do dysku. Da nam to lepszą rotację i większą kontrole przy wietrze, gdyż dysk będzie leciał bardziej równo ( nie będzie chybotał).
2.3 Chwyt mieszany
Ten chwyt jest analogiczny do chwytu bekhend o tej samej nazwie, jednak wydaje się być bardziej popularnym i częściej używanym. Zamiast równoległego ułożenia palca wskazującego i środkowego, palec wskazujący jest lekko zgięty. Na diagramie jest to trochę przesadnie pokazane. Opuszki palców wskazującego i środkowego mocno dociskają wewnętrzną krawędź. Zgięcie palca może być dalej używane do podtrzymywania dysku przy czym nadgarstek można wciąż bez przeszkód odginać do tył nadając rzutowi dużą siłę. Dysk może być trzymany płasko w gotowości do rzutu, co czyni ten chwyt dobrym do rzucania wysokiego forhendu.
3.4 Inne chwyty
Chwyt pokazany na poniższym diagramie jest interesującym sposobem na poprawienie forhendu dla słabszych graczy. Zamiast ułożenia opuszków palców wzdłuż wewnętrznej krawędzi cały bok środkowego palca leży wzdłuż tej krawędzi. Ten chwyt powoduje pójście w ślad za dyskiem z dłonią w górę, i zapobiega obróceniu dysku przed samym wyrzutem. Wadą tego trzymania jest to, że w czasie wyrzutu siła jest skierowana na stawy w palcach, co może przy silnym wyrzucie przeciążyć te stawy i spowodować bolesną kontuzję. Dlatego też ten chwyt jest rekomendowany jako pomoc przy nauce techniki, nie zaś do użytku przez doświadczonych graczy.
Możliwa jest niezliczona różnorodność wprowadzania różnych małych zmian. Większość ludzi używa jednego z podstawowych chwytów pokazanych powyżej, ale ze swoimi drobnymi dodatkami. Co się tyczy poważnych różnic, tylko kilka ma praktyczne znaczenie. Jedynym poważnym alternatywnym chwytem do prezentowanych powyżej, który czasem można zaobserwować, jest używanie jednego, trzech lub czterech palców przy wewnętrznej krawędzi zamiast proponowanych dwóch. Mniejsza liczba palców z jakiegoś względu daje lepszą kontrolę nad rzutem, aczkolwiek używając tylko palca wskazującego, wystawiamy go na działanie bardzo dużej siły i to pewnie jest przyczyna, dlaczego ten chwyt nie jest zbyt popularny.
Uchwyty do hammera
Zasadniczo chwyty typu hammer są taki same jak forhend, tak więc nie ma dla nich dodatkowych rysunków. Zasadniczą różnicą jest to, że hummer jest wypuszczany odwrotnie (spodem do góry), tak więc podtrzymywanie dysku nie jest tak ważne jak przy forhendach. Silny chwyt z kciukiem jest ważny, gdyż to jest właśnie ten palec, który daje wsparcie. Lepszymi do stosowania są więc chwyty typu „power” i „mieszane”
Technika Ultimate 
ysku do góry przed samym wypuszczeniem.
Jak sama nazwa wskazuje, ten chwyt jest kombinacją dwóch wcześniejszych chwytów. Mamy tu siłę dostarczona przez trzymanie palcem wskazującym wewnętrznej krawędzi. Mamy tu także stateczność osiągniętą w niestandardowy sposób. Środkowy palec jest lekko ustawiony w stronę środka dysku, tak aby podtrzymywać dysk. Ten chwyt czyni łatwym większość rzutów, nawet wysoki bekhend, bez konieczności zmiany uchwytu. Minusem jest tutaj lekka utrata siły rzutu. Porównując z rzutem typu “power” można powiedzieć, że stracimy około 5 metrów przy rzucie na odległość 60 metrów. Jeśli chodzi o ustawienie kciuka to mają tu zastosowanie wszystkie uwagi opisane przy chwycie typu „power”
Pierwszy to ułożenie palca wskazującego obok palca środkowego na wewnętrznej krawędzi dysku. Ten chwyt daje większą siłę gdyż nadgarstek być bardziej cofnięty i można zrobić większy zamach (szybki ruch do tył i do przodu). Jak można się domyśleć, mamy tutaj utratę kontroli związaną z brakiem palca podtrzymującego dysk. Sam dysk wykazuje tendencje do drgania w locie, co może zredukować dystans jeśli dysk i nadgarstek nie są ułożone pod tym samym kontem przy wypuszczeniu.
Ten chwyt jest analogiczny do chwytu bekhend o tej samej nazwie, jednak wydaje się być bardziej popularnym i częściej używanym. Zamiast równoległego ułożenia palca wskazującego i środkowego, palec wskazujący jest lekko zgięty. Na diagramie jest to trochę przesadnie pokazane. Opuszki palców wskazującego i środkowego mocno dociskają wewnętrzną krawędź. Zgięcie palca może być dalej używane do podtrzymywania dysku przy czym nadgarstek można wciąż bez przeszkód odginać do tył nadając rzutowi dużą siłę. Dysk może być trzymany płasko w gotowości do rzutu, co czyni ten chwyt dobrym do rzucania wysokiego forhendu.
Większość ludzi używa jednego z podstawowych chwytów pokazanych powyżej, ale ze swoimi drobnymi dodatkami. Co się tyczy poważnych różnic, tylko kilka ma praktyczne znaczenie. Jedynym poważnym alternatywnym chwytem do prezentowanych powyżej, który czasem można zaobserwować, jest używanie jednego, trzech lub czterech palców przy wewnętrznej krawędzi zamiast proponowanych dwóch. Mniejsza liczba palców z jakiegoś względu daje lepszą kontrolę nad rzutem, aczkolwiek używając tylko palca wskazującego, wystawiamy go na działanie bardzo dużej siły i to pewnie jest przyczyna, dlaczego ten chwyt nie jest zbyt popularny.