Wstęp

Zaskakujące wydawać się może, że w sekcji o taktyce piszemy o pullu, ale w grze na wysokim poziomie dobry pull może być zasadniczy dla zespołu broniącego, który musi ustawić się przy atakujących zawodnikach. W artykule tym opowiem o stylach rzutu, technikach, chwytach oraz o czynnikach zewnętrznych, które mają wpływ na rzut.

Głównym celem tego rzutu jest doprowadzenie do sytuacji, w której przeciwnik łapie dysk przy swojej zonie lub w środku niej, gdy tymczasem obrona jest już ustawiona przy swoim kryciu. Kluczem do takiego stanu rzeczy jest czas i rozmieszczenie dysku:

- czas, jaki dysk spędza w powietrzu lub

- miejsce gdzie dysk ląduje w zonie końcowej.

Trajektoria lotu.

Trajektoria to droga jaką pokonuje dysk lecąc w powietrzu. Wyróżniamy 3 rodzaje trajektorii, które mogą osiągnąć wyżej opisany cel.

Każda z zaprezentowanych powyżej trajektorii jest opisana poniżej:

1.       Wysoki rzut dyskiem, który spadając powoli daje obronie czas na dobiegnięcie do przeciwnika. To jest taki typowy „pull”. Dysk rzucony pod odpowiednim kątem leci do góry przed zoną początkową a następnie powoli opada. Jest łatwy do złapania, ale na szczęście spędza w powietrzu wystarczająco dużo czasu, aby obrona dobiegła do zony końcowej. Jeżeli rzut został wykonany poprawnie, nic nie może zatrzymać obrony przed właściwym ustawieniem się na boisku i zajęciem swoich pozycji.

2.       Wysoki łuk dysku, który spada z dużą prędkością i sprawia tym problemy łapiącemu. Ukryty motyw tego rzutu jest taki, że frisbee ląduje w zonie końcowej i toczy się po ziemi, zmuszając zespół atakujący do pójścia po dysk i powrotu do linii boiska. Takie zagranie daje obronie wystarczająco dużo czasu na zajęcie odpowiednich pozycji na boisku. Słabą stroną tego rzutu jest przypadek kiedy zawodnicy atakujący złapią dysk, uniemożliwią jego toczenie lub zbiją dysk na ziemię. Wówczas następuje podanie dysku i rzut jeszcze zanim obrona dobiegnie na właściwe miejsce.

3.       Ten rzut sprawia, że dysk leci dość nisko i szybko, lądując w tylnej części końcowej zony bez wcześniejszego dotknięcia przez przeciwnika. Wadą jest duża łatwość w złapaniu takiego dysku, czego efektem jest rozpoczęcie ataku zanim jeszcze obrona ustawi się przy atakującym zespole. Pamiętać też trzeba, że zespół atakujący może rozpocząć grę w miejscu, w którym wylądował dysk.

Rzut

Czy lepiej rzucać forehandem czy backhandem (a może hammer’em)? Krótko mówiąc backhand jest lepszym rzutem gdyż łatwiej osiągnąć nim daleki dystans, szczególnie podczas wietrznej pogody, wprawić w szybszy ruch wirowy.

Uchwyt backhand

Jedynym polecanym uchwytem jest tzw. „uchwyt siłowy” (power grip). Wszystkie
palce ciasno oplatają krawędź dysku, a kciuk ułożony jest równolegle do krawędzi
dysku. W ten sposób możemy nieco stracić kontrolę nad dyskiem w momencie wyrzutu, ale jesteśmy pewni, że dysk osiągnie odpowiednią prędkość i ruch wirowy.

Jakkolwiek trzymasz dysk pamiętaj aby palce mocno na nim zacisnąć i uważaj na drgania dysku w momencie rzutu.

Rozbieg i wyrzut dysku

Wielu z nas instynktownie wie jak wyrzucić dysk, ok. 99% wyrzuca backhandem, puszcza dysk wysoko, aby powoli spadał na jak największą odległość. Do tego należy dołączyć jeszcze dobry rozbieg i odpowiedni wyrzut a wszystko będzie idealne.

Wyróżniamy 2 rodzaje rozbiegu, które pozwalają nam osiągnąć dużą odległość rzutu. Sposób pierwszy, łatwiejszy, często wykorzystywany również przez graczy w disc golfa, znany jest jako ‘rozbieg na trzy kroki”. Drugi jest trudniejszy, pozwala wyrzucić dysk na dużą odległość, zawiera w sobie dodatkowo obrót ciała o 360 stopni.

Rozbieg na trzy kroki:

przy tym rzucie trzeba zapomnieć o ramieniu. Jego siła nie jest tu ważna. Dobry rzut angażuje całe ciało: dobrze muszą być skoordynowane ruchy nóg, skręt bioder i całego ciała.

Stań prawą stroną w kierunku rzutu. Trzymaj wszystkie palce wewnątrz dysku (bardzo WAŻNE abyś nie trzymał palca wskazującego na krawędzi dysku). Wykonaj krok prawą nogą w kierunku rzutu, lewą zrób krok i postaw ja za prawą nogą (=zrób nią krzyżak za prawą nogą). To sprawia, że twoje biodra są odwrócone w przeciwnym kierunku niż wykonujesz rzut. Następnie wykonujesz ostatni krok prawą nogą do przodu, dysk trzymasz nisko, ramię masz wyciągnięte do przodu. Nadgarstek z dyskiem jest lekko skręcony, aby nadać wyrzucanemu dyskowi więcej obrotów.

Gdy twoje biodra obracają się użyj mięśni pleców i ramion aby wyrzucić dysk prosto przed siebie.

Najważniejsze punkty to:

- lewa noga stawiana jest za prawą w momencie rozpoczynania rozbiegu,

- twoje plecy są skierowane do celu zanim rozpoczniesz ruch ramieniem,

- dysk leci w prostej linii,

- dysk jest wyrzucany z wysokości klatki piersiowej a nie pasa.

Pozycjonowanie

Właściwe pozycjonowanie ma drugorzędne znaczenie w stosunku do czasu loty. Jednakże ważne jest myślenie dokąd chcemy rzucić dysk albo w niektórych przypadkach dokąd nie chcemy dysku puścić.

Dla przykładu, jeśli nie gramy z zasadą „brick”, nie ma kar za wyrzucenie dysku poza zonę końcową. Jeśli gramy „brick” należy zdecydować czy możliwość rzutu z 20 jardowego dystansu jest korzystniejsza niż szansa na ustawienie obrony.

Podobne argumenty odnoszą się do rogów zon końcowych. Jeśli rzut ląduje w zonie, jesteś bohaterem, jeśli zaś choć o centymetr wykracza poza linie boiska przeciwnik przechodzi z dyskiem 20 jardów wzdłuż linii zony i 20 jardów do środka boiska.

Czynniki zewnętrzne

Dużą rolę przy rzucie ‘pull’ odgrywają czynniki pogodowe takie jak wiatr i deszcz.

Wiatr

Zamiast walczyć z wiatrem, można go wykorzystać, aby wykonał za nas część rzutu. Jeśli wieje wiatr poprzeczny, wyślij dysk skręcający pod wiatr i pozwól by wiatr przyniósł dysk z powrotem na boisko. Jeżeli wieje w plecy, możesz rzucić podkręcony dysk wysoko do góry, wiatr spowoduje, że dysk upadanie gwałtownie na końcu pola. Jeśli puścisz wysoki płaski rzut, daj mu dodatkową wysokość by zrekompensować oczekiwany nagły spadek na końcu, lub nadaj mu nieco obrotu i spróbuj zdobyć wiatr pod dysk.
Z wiatrem wiejącym w twarz trzeba postępować odwrotnie. Spraw, by dysk dostał mocny wir, uchwyć go mocniej i wyrzuć trochę niżej. Wiatr pomoże mu lecieć wyżej i dalej.

Deszcz

Przy deszczu trzeba pamiętać, że dysk staje się śliski. Jeśli masz pod ręką suchy kawałek materiału to wytrzyj dysk i rękę rzucającą. Uchwyć dysk szczególnie mocno i ustaw odpowiednio rękę żeby nadać dyskowi tak dużo wiru jak tylko możliwe. Dystans, który tracimy rzucając w deszczowych warunkach jest wynikiem kombinacji dodatkowej wagi jaką ma woda znajdująca się na dysku oraz utraty tarcia między dyskiem a opuszkami palców, a zatem musimy zrobić wszystko aby to zjawisko zminimalizować.